Le quattro volte

Mooi, ietwat bizar en diep in Italiaanse grond geworteld, deze semi-documentaire over Frammartino’s geboortestreek in Calabrië. In een gehucht, diep in de heuvels verhuist de ziel van een oude, zieke geitenhoeder naar een pasgeboren geitje, een machtige boom en de houtskool die van de boom gemaakt wordt. ‘De vier jaargetijden’ is een ode aan Pythagoras’ leer van de reïncarnatie van de ziel. Ieder van ons zou vier levens hebben, als mens, dier, plant en mineraal, want uiteindelijk zijn al deze elementen van de natuur één. In Frammartino’s rauwe poëtische film met weinig dialoog, ligt de nadruk op de prachtige beelden en geluiden die de levenscycli, het ritme van de natuur en oude tradities verbeelden, zonder opsmuk, zonder zweverigheid en met een scherp oog voor de simpele eenvoud van alles.