I wish

De grote Japanse filmmakers zijn altijd goed geweest in het vertellen van gevoelige familieverhalen. Ogenschijnlijk een zomerse kinderfilm, maar onderhuids het drama van een jongen die na een echtscheiding ook gescheiden wordt van zijn broertje. Ze wachten niet op een wonder, maar dwingen het af.

English page at www.filmfestivalrotterdam.com

De Japanse meester van de humanitaire fictie kiest net als in Nobody Knows (2004) voor kinderen in gecompliceerde gezinssituaties. Zijn benadering is dit keer echter minder zwaar. Koichi en zijn jongere broertje Ryunosuke zijn dol op elkaar, maar verhuisden, na de scheiding van hun ouders, ieder naar een andere stad. Koichi woont met zijn moeder bij zijn grootouders in een dorp terwijl Ryunosuke en zijn vader in de stad wonen, waar de vader probeert als muzikant naam te maken. De twee kinderen besluiten een plan te bedenken om die fysieke afstand voor eens en voor altijd te overbruggen. Hun ingewikkelde operatie betekent echter risico’s nemen.
Kore-eda (After Life, Still Walking) koos twee echte broers voor dit avontuur - wellicht z’n meest toegankelijke film tot nu toe. Wederom toont hij de belevingswereld van kinderen, zonder sentimentele fratsen of conventionele oplossingen. Met prachtig camerawerk, lucide kleuren en een passende rockscore van de Japanse band Quruli.