About the pink sky

Brutale, ongrijpbare meisjes kunnen een film onsterfelijk maken. Denk aan Jean Seberg in À bout de souffle. Vanaf nu kun je ook dromen van de brutale Ai Ikeda. In onsterfelijk zwart-wit. Het meisje vindt een portemonnee met een flink bedrag. Genoeg om het verhaal op gang te brengen.

English page at www.filmfestivalrotterdam.com

Izumi is een tienermeisje dat op een dag een portefeuille vindt met 300 duizend yen erin. Een deel van het geld leent ze aan iemand in financiële nood, maar onder druk van haar twee vriendinnen Hasumi en Kaoru - ontmoetingen en gesprekken tussen de drie maken een belangrijk deel uit van de film - besluit ze het gevonden voorwerp alsnog terug te geven aan de eigenaar: Koki Sato, zoon van een rijke, corrupte politicus. Die besluit dat hij het geld niet terug wil, maar in ruil daarvoor moeten de drie meisjes een krantje maken met uitsluitend goed nieuws, voor een zieke vriend. Tijdens het productieproces kijken we voornamelijk door de verwonderde ogen van de blijmoedige en originele Izumi - een soort Japanse Juno - naar de wereld en zien we haar volwassen worden.

De subtiele komedie, waarin terloops geraakt wordt aan heikele kwesties als homoseksualiteit, dood en economische crisis, is stijlvol gedraaid in zwart-wit. Vrijwel alle rollen worden vertolkt door beginnende of niet-professionele acteurs. De film opent met een citaat van hoofdrol Izumi dat gedateerd is met 2035. Meer dan twintig jaar in de toekomst. De film heeft weining van een science/fiction film en het gaat dan ook om een herinnering vanuit de toekomst. De mensen en de omgeving zien er uit zoals het hier en nu van 2011 en het zwartwit van de beelden doet denken aan de jaren zestig. Al direct in het begin vindt Izumi in schooluniform wat de motor van het verhaal zal blijken: een portefeuille met flik wat cash geld. Misschien zijn schooluniformen in 2035 nog steeds wel hetzelfde, want ze zien er nu ook uit zoals ze er vijftig jaar geleden uitzagen. Dat er over twintig jaar nog steeds cash geld bestaat is minder waarschijnlijk, dus in 2035 zal dit wel ouderwets aandoen.

Het morele gegeven van het vinden van geld, bovendien van geld waarvan je weet wie de eigenaar is, heeft wel iets van Robert Bresson's L'Argent. Het geld werkt als catalisator bij de ene na de andere morele kwestie. Kobayashi's film is speels en luchtig en in die zin niet met Bresson te vergelijken, maar onder de nonchalance gaat een vergelijkbare ethische problematiek schuil. Dat zal de reden zijn dat het dilemma Izumi na twintig nog bezig houdt. Grappig is te bedenken dat ze het geld beter had kunnen houden.